O mocy przyjaźni

O mocy przyjaźni

lis 9, 2025

„Opowieści o tym, co daje moc” to zbiór 21 historii o prawdzie, wierze, zdrowiu, starości, pokorze, lojalności, cierpliwości, pasji, solidarności, demokracji i innych wartościach. Autor Marek Michalak stara się wyjaśnić te niezwykle trudne wartości w sposób przystępny wraz z bohaterami Julką, Miłoszem, Hanią i Amelką oraz ich rodzinami. Najmłodszym uczestniczkom Dyskusyjnego Klubu Książki nie wszystkie opowiadania przypadły do gustu. Skupiłyśmy się na historii o zaufaniu, która stała się punktem wyjścia do rozmowy o przyjaźni, miłości, różnicach między nimi. Na zakończenie dziewczynki wykonały łapki przyjaźni, które przepięknie ozdobiły piórkami, naklejkami, farbami, mazakami.

Joanna Łabasiewicz, moderator Dyskusyjnego Klubu Książki

Książka pt. Opowieści o tym co daje oraz logotyp Dyskusyjnego Klubu Książki leżą na dywanie. Obok nich znajdują się pudełka z nożyczkami, klejami, cekinami.
4 dziewczynki oraz bibliotekarka siedzą w kole na dywanie. Przed nimi leżą otwarte książki oraz logotyp Dyskusyjnego Klubu Książki.
3 dzieci siedzi na dywanie. Kolorują serduszka na małych kartkach, które leżą przed nimi. Na dywanie znajdują się również książki, logotyp Dyskusyjnego Klubu Książki oraz pudełko z flamastrami.
4 dziewczynki oraz bibliotekarka siedzą w kole. Przed nimi znajdują się plastikowe podkładki, a na nich wycięte z papieru, kolorowe dłonie. Obok rozłożone są różne materiały plastyczne tj. flamastry, cekiny, kleje.
Kolaż trzech zdjęć na których znajdują się wycięte z kolorowego papieru dłonie. Dłonie są ozdobione oczkami, piórami, pomponami, cekinami.
Czy wiesz, że…

Czy wiesz, że…

lis 9, 2025

Czy wiesz, że niektórzy z największych myślicieli i twórców w historii tworzyli swoje arcydzieła w rytm bardzo specyficznych, a czasem wręcz dziwacznych, codziennych nawyków. Bo prawdziwa pasja poznania i tworzenia wymaga nie tylko talentu, ale i żelaznej rutyny.

Ten wielki filozof, autor fundamentalnych dzieł takich jak „Krytyka czystego rozumu”, był mistrzem rutyny i punktualności.  Mieszkańcy Królewca mogli regulować swoje zegarki według jego codziennych zajęć. O 5 rano wstawał, pił herbatę i palił fajkę, a następnie pracował. O 7 rano zaczynał wykłady, które kończył o 9. O 16:30 wychodził na słynny „spacer filozofa” . Był tak regularny, że sąsiedzi, widząc go na ulicy, wiedzieli, która jest godzina. Co ciekawe, miał obsesję na punkcie unikania przeziębienia, dlatego nigdy nie rozmawiał z nikim na spacerze — uważał, że wdychanie powietrza ustami jest niezdrowe!

Jeden z najważniejszych artystów XX wieku, współtwórca kubizmu, miał bardzo osobliwy stosunek do swojej twórczości i otoczenia. Wierzył w magiczną moc przedmiotów. Miał zwyczaj zbierania wszelkich drobiazgów: kawałków drewna, metalu, znalezionych na ulicy przedmiotów. Wykorzystywał w swoich rzeźbach i instalacjach. Uważał, że te przedmioty mają duszę i czekały, aż zostaną użyte w sztuce. Podobno nie palił w swoich pracowniach żadnych prac, nawet nieudanych szkiców, wierząc, że są one częścią jego twórczego procesu i energia w nich zawarta jest cenna. Po jego śmierci w jego pracowniach znaleziono tysiące dzieł.

Twórca psychoanalizy, który zrewolucjonizował sposób, w jaki myślimy o ludzkim umyśle, był nałogowym palaczem cygar. Było to nieodłącznym elementem jego pracy. Mimo że palenie spowodowało u niego raka szczęki i wymagało wielu operacji, Freud odmawiał porzucenia nałogu niemal do samej śmierci, tłumacząc, że cygara są dla niego niezbędne do myślenia i pracy. Uważał, że palenie cygar stymuluje jego intelekt. Jego słynny gabinet w Wiedniu (a później w Londynie) był sanktuarium pełnym antycznych figurek, które uważał za pomocne w zrozumieniu natury ludzkiej. Jego pacjenci, w tym ci poddawani psychoanalizie na słynnej kanapie, byli otoczeni tymi pamiątkami.

Bo wielkość to często uporczywa rutyna, wiara w magię codziennych przedmiotów lub po prostu nieodparta potrzeba stymulacji.