Zawieszona pomiędzy dwoma światami

Zawieszona pomiędzy dwoma światami

Jak to jest być zawieszoną pomiędzy dwoma światami – Ameryką i Japonią? Czuć się wyobcowaną w tych obu miejscach? Doświadczać dyskryminacji z powodu wyglądu? Przed takimi sytuacjami stanęła Izumi Tanaka, młoda dziewczyna o  japońskich korzeniach, która od zawsze czuła, że nie pasuje do małego miasteczka w Kalifornii. Pewnego dnia odkrywa, że jej ojcem jest książę Japonii, następca tronu. Tym samym Izumi zostaje księżniczką i wyjeżdża do Japonii, by  poznać ojca, ale i też język, zasady panujące na dworze cesarskim. Na miejscu towarzyszy jej ochroniarz Akio, do którego z czasem niechęć przeradza się w  miłość. Czy bohaterka książki Emiko Jean pt. „Tokio Ever After” odnajdzie szczęście, czy znajdzie swoje miejsce na ziemi?

Na te pytania próbowaliśmy odpowiedzieć podczas ostatniego Dyskusyjnego Klubu Książki dla młodzieży. Kolejne spotkanie odbędzie się 17 kwietnia o  godz. 15.45. Będziemy rozmawiać o „Klubie dziwnych dzieci”, którą napisała Petra Soukupová. Zapraszamy.

Joanna Łabasiewicz, moderator DKK

Czy wiesz, że…

Czy wiesz, że…

Czy wiesz, że niektóre z największych dzieł literatury powstały zupełnie przypadkiem. Ich autorzy mieli nawyki i doświadczenia, które same w sobie mogłyby stać się fabułą powieści. Oto trzy niezwykłe historie z życia pisarzy, które pokazują, jak nieprzewidywalna potrafi być droga do literackiej sławy.

  • Mary Shelley – „Frankenstein” zrodzony z koszmaru i… konkursu na historię grozy

Lato 1816 roku było deszczowe i mroczne tak bardzo, że Mary Shelley, Percy Shelley oraz Lord Byron spędzali długie godziny w willi nad Jeziorem Genewskim. Z nudów ogłosili konkurs: kto napisze najlepszą opowieść grozy? Mary długo szukała pomysłu, aż pewnej nocy nawiedził ją przerażający sen o naukowcu próbującym ożywić martwe ciało. Z tego koszmaru narodził się „Frankenstein”. Powieść, którą Shelley napisała mając zaledwie 18 lat i która zapoczątkowała nową erę literatury grozy.

  • Robert Louis Stevenson – mapa narysowana dla dziecka, która stała się początkiem „Wyspy skarbów”

Stevenson wymyślił „Wyspę skarbów”… rysując mapę dla swojego pasierba. Ot tak, dla zabawy szkicował zatoki, skały i miejsca oznaczone wielkim czerwonym X. Kiedy skończył, zrozumiał, że mapa wygląda jak gotowa obietnica przygody. Zaczął więc dopisywać historię o piratach, statkach i skarbie. Pisał z takim zapałem, że pierwszą wersję powieści ukończył w kilka tygodni.
Dziś „Wyspa skarbów” należy do klasyki literatury przygodowej. A wszystko zaczęło się od dziecięcej mapy…

  • Arthur Conan Doyle – pisarz, który zabił Sherlocka Holmesa, bo go… nie lubił

Choć Sherlock Holmes przyniósł Doyle’owi sławę, pisarz uważał, że detektyw odciąga go od „poważniejszej” literatury. W 1893 roku postanowił więc uśmiercić Holmesa, strącając go z wodospadu Reichenbach. Reakcja czytelników była bezprecedensowa: tysiące osób odwołało prenumeratę „Strand Magazine”. W Londynie noszono czarne opaski żałobne, a Doyle dostawał listy z pogróżkami i błaganiami o powrót bohatera. Po ośmiu latach, pod presją fanów, pisarz „wskrzesił” Holmesa w opowiadaniu „Pusty dom”.

Czy wiesz, że…

Czy wiesz, że…

Czy wiesz, że niektórzy pisarze mieli nawyki i epizody życiowe tak intrygujące, że mogłyby same stać się fabułą.

  • George Orwell

Autor takich dzieł jak „1984” czy „Folwark zwierzęcy”, miał niezwykłą relację z pisaniem. Już jako dziecko miał zwyczaj bycia samemu: wymyślał historie i rozmawiał z wyimaginowanymi postaciami. W wieku około pięciu‑sześciu lat wiedział, że zostanie pisarzem. W okresie od siedemnastego do dwudziestego czwartego roku życia próbował porzucić ten pomysł, ale czuł, że prędzej czy później musiałem się ustatkować i pisać książki. Jego pisarstwo miało silny komponent społeczny i polityczny.

  • Franz Kafka — prośba o spalenie rękopisów, które jednak zachowano

Kafka prosił najbliższego przyjaciela i wydawcę, Maxa Broda, by po śmierci zniszczył jego rękopisy, dzienniki i listy. Brod zignorował tę prośbę i opublikował znalezione teksty — dzięki temu zachowały się takie dzieła jak „Proces”czy „Zamek”.

  • Agatha Christie — 11 dni, których do dziś nie wyjaśniono do końca

W grudniu 1926 r. Agatha Christie zniknęła na 11 dni — jej porzucony samochód znaleziono przy Newlands Corner, a później przeszukiwano Silent Pool. Po 11 dniach odnaleziono ją w hotelu w Harrogate; przyczyny zniknięcia pozostają przedmiotem debat (fuga psychiczna, załamanie nerwowe lub inne wyjaśnienia). Opis wydarzeń i najważniejsze teorie znajdują się w publikacjach historycznych i prasowych.

Czy wiesz, że…

Czy wiesz, że…

Czy wiesz, że niektórzy z największych myślicieli i twórców w historii tworzyli swoje arcydzieła w rytm bardzo specyficznych, a czasem wręcz dziwacznych, codziennych nawyków. Bo prawdziwa pasja poznania i tworzenia wymaga nie tylko talentu, ale i żelaznej rutyny.

Ten wielki filozof, autor fundamentalnych dzieł takich jak „Krytyka czystego rozumu”, był mistrzem rutyny i punktualności.  Mieszkańcy Królewca mogli regulować swoje zegarki według jego codziennych zajęć. O 5 rano wstawał, pił herbatę i palił fajkę, a następnie pracował. O 7 rano zaczynał wykłady, które kończył o 9. O 16:30 wychodził na słynny „spacer filozofa” . Był tak regularny, że sąsiedzi, widząc go na ulicy, wiedzieli, która jest godzina. Co ciekawe, miał obsesję na punkcie unikania przeziębienia, dlatego nigdy nie rozmawiał z nikim na spacerze — uważał, że wdychanie powietrza ustami jest niezdrowe!

Jeden z najważniejszych artystów XX wieku, współtwórca kubizmu, miał bardzo osobliwy stosunek do swojej twórczości i otoczenia. Wierzył w magiczną moc przedmiotów. Miał zwyczaj zbierania wszelkich drobiazgów: kawałków drewna, metalu, znalezionych na ulicy przedmiotów. Wykorzystywał w swoich rzeźbach i instalacjach. Uważał, że te przedmioty mają duszę i czekały, aż zostaną użyte w sztuce. Podobno nie palił w swoich pracowniach żadnych prac, nawet nieudanych szkiców, wierząc, że są one częścią jego twórczego procesu i energia w nich zawarta jest cenna. Po jego śmierci w jego pracowniach znaleziono tysiące dzieł.

Twórca psychoanalizy, który zrewolucjonizował sposób, w jaki myślimy o ludzkim umyśle, był nałogowym palaczem cygar. Było to nieodłącznym elementem jego pracy. Mimo że palenie spowodowało u niego raka szczęki i wymagało wielu operacji, Freud odmawiał porzucenia nałogu niemal do samej śmierci, tłumacząc, że cygara są dla niego niezbędne do myślenia i pracy. Uważał, że palenie cygar stymuluje jego intelekt. Jego słynny gabinet w Wiedniu (a później w Londynie) był sanktuarium pełnym antycznych figurek, które uważał za pomocne w zrozumieniu natury ludzkiej. Jego pacjenci, w tym ci poddawani psychoanalizie na słynnej kanapie, byli otoczeni tymi pamiątkami.

Bo wielkość to często uporczywa rutyna, wiara w magię codziennych przedmiotów lub po prostu nieodparta potrzeba stymulacji.

 Czy wiesz, że…

 Czy wiesz, że…

 Czy wiesz, że nawet najwięksi myśliciele i artyści potrzebowali swoich małych, codziennych rytuałów i nietypowych metod, aby przekuć pomysły w genialne dzieła. Bo inspiracja bywa kapryśna, ale dyscyplina i pasja potrafią ją oswoić.

​Ten wybitny kompozytor, twórca przełomowego „Święta wiosny”, miał niezwykły sposób na utrzymanie dyscypliny twórczej. Każdego ranka, zanim usiadł do pracy nad muzyką, stawał na głowie, aby – jak twierdził – pobudzić krążenie i umysł. Co więcej, aby odświeżyć się i zresetować w trakcie intensywnej pracy, robił… krótkie, gwałtowne spacery  w swoim pokoju. Dla niego komponowanie było aktem precyzyjnego rzemiosła, a nie tylko natchnienia.

​Geniusz, którego nazwisko stało się synonimem inteligencji, cenił sobie proste, wręcz banalne stroje . Miał nawet powiedzieć: „Po co miałbym marnować energię na decydowanie, co założyć, skoro mogę użyć jej do myślenia o fizyce?” . Jego codzienność w Princeton opierała się na długich spacerach , podczas których intensywnie myślał. Jego słynna teoria względności rodziła się często podczas tych samotnych wędrówek, z dala od zgiełku laboratorium. Czasami też prosił o zagranie utworu Bacha, by zrelaksować umysł.

​Francuski powieściopisarz, autor „Komedii ludzkiej”, był absolutnym nocnym markiem. Aby napisać tak ogromny cykl powieści, pracował niemal wyłącznie w nocy. Wstawał o północy, ubierał się w biały habit dominikanina i… pił ogromne ilości czarnej kawy. Według niektórych źródeł, potrafił wypić nawet 50 filiżanek dziennie!  Ten ekstremalny rytuał pomagał mu utrzymać koncentrację i niemal transowy stan, niezbędny do stworzenia tak rozbudowanych światów literackich. ​Bo wielkość często wymaga niezwykłej wytrwałości i całkowitego poświęcenia. W rytmie porannej gimnastyki, w prostocie ubioru, w aromacie kawy o świcie .

.