KRYSTYNA KOFTA – FAUSTA

,,Fausta”

 Warszawa, rok 1978. Helena Lejman, wdowa po Ludwiku Lejmanie, sprzedaje swoją córkę, czternastoletnią Faustę, pięćdziesięcio czteroletniemu Filipowi Fołtynowiczowi. Filip na dwa lata posyła Faustę do szkoły klasztornej, by wychować ją na swoją przyszłą żonę. Żyją razem trzydzieści lat, mają dwoje dzieci. Wszystko niby normalne, tylko ta ogromna różnica wieku….”Fausta” to także powieść o niezgodzie na upływ czasu i starość. Opisując losy swojej bohaterki, Kofta stawia zasadnicze pytanie: Czy warto pragnąć młodości i piękna za wszelką cenę? Czy ucieczka w przeszłość i poszukiwanie własnych korzeni pomogą odnaleźć sens godnej starości?